با سمه تعالی
با عنایات حضرت حق و تلاش طلاب گرامی حوزه الزهرا شیراز
چهار نفر از 11 مدعوی همایش فضای مجازی از استان فارس از حوزه علمیه الزهرا شیراز هستند. این همایش 6 و 7 مهر در شهر مقدس قم برگزار می شود.
?
عید غدیر بر تمام مسلمانان جهان مبارک باد
مگر در آغاز بعثت، رسول گرامی اسلام، ولایت امیر المومنین را ابلاغ نکرد؟
مگر بار ها و بار ها بر منبر مدینه، ولفایت امام علی علیه السلام و یازده نفر از فرزندان پاکش را به گوش مردم نرساند؟
مگر نام علی و امامان پس از آن بزرگوار، در کتاب های تورات و انجیل نیامد؟
مگر در آستانه ی نبرد خیبر، و در احد، و در آغاز مانور تبوک، ده ها حدیث و روایت از رسول خدا صلی الله علیه و آله در سراسر بلاد اسلامی پخش نگردید؟
که علی علیه السلام را به عنوان ولی و وصی پس از خود معرفی فرمود؟
و حدیث منزلت «اَنتَ مِنّی بمنزَلَةِ هارُونَ مِن مُوسی» پس از خود معرفی نمود؟
اگر پیش از حماسه غدیر رسول خدا صلی الله علیه و آله ولایت امام علی علیه السلام را در ده ها سخنرانی، و صد ها حدیث و روایت مطرح فرمود، پس ابلاغ « ولایت» قبل از غدیر خم تحقق یافته بود.
باید دید در غدیر خم کدام حقیقت آشکارا مطرح شد؟
و چه وظیفه مهمی را رسول خدا ص سامان داد؟
اگر تنها ابلاغ ولایت بود که آن همه از ماجراهای تلخ سیاسی را دامن نمی زدند. زیرا در مدینه بار ها ولایت حضرت امیرالمومنین ع را شنیدند و اعتراض نکردند، و به آینده ی بدون پیامبر ص چشم دوخته بودند.
در غدیر چه گذشت که عاشقان ولایت خشنود و منتظران فرصت، نا امید شدند؟ و همه ی آرزوهای شیطانی خود را بر باد رفته دیدند، که شمشیر کشیدند و در تاریکی شب راه را بر پیامبر ص بستند؟ و تنها خدا نخواست تا توطئه ی شوم آن ها شکل گیرد.
درست است که ظاهر آیه ی « بَلِّغ ما اُنزِلَ علیک» ابلاغ ولایت را می رساند، اما باید دید که «ما اُنزل» چیست؟
و در یک کلمه، از کانال های تبلیغاتی و رسانه های خبری و اطلاعاتی نظام جمهوری اسلامی انتظار می رود که با ژرف نگری شایسته ای به حماسه غدیر بنگرند که روز غدیر روز « تحقق ولایت دوازده امام از حضرت امیر المومنین ع تا حضرت مهدی ع» است.
که با آبلاغ ظاهری آغاز شد و با بیعت رسول خدا ص رنگ جاودانه گرفت، و با بیعت 120 هزار حاجی از سراسر بلاد اسامی، پشتوانه مردمی و اجرایی یافت و با ثبت این حقیقت در تاریخ، و سرودن اشعار های غدیریّیه که در حضور رسول خدا ص آغاز شد و شهادت هزلرلن شاهد صادق از مهاجر و انصار، منافقان منتظر فرصت را تاب تحمل نماند، که تهاجم کردند و در همیشه ی تاریخ رسوا ماندند و ماسک از چهره ی زشتشان دریده شد.
این نوشتار برای این هدف به انجام رسید کهدر کشور اسلامی ما، در همه جا و در هر نوشته و گفته ای با ژرف نگری شایسته ای گفته شود:
روز غدیر، روز بیعت عمومی مردم با حضرت علی علیه السلام است.
روز غدیر روز تثبیت ولایت و تحقق امامت دوازده امام، از حضرت امیر المومنین تا حضرت مهدی عج است.
منبع: محمد، دشتی، جایگاه غدیر، قم: موسسه ی تحقیقاتی امیر المومنین، ص 17.
ولایت موجب تکمیل دین میشود
«الْيَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِينَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْکُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَکُمُ الْإِسْلاَمَ دِيناً»[1]؛
پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم آیه ای که به آیه اکمال شهرت دارد دراین خطبه بیان میکند «الْيَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِينَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْکُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَکُمُ الْإِسْلاَمَ دِيناً»[1]؛ «امروز دین شما را به کمال و نعمت خود را بر شما به اتمام رساندم و اسلام را به عنوان دین شما پسندیدم».
آیه شریفه با کلمه «یوم» شروع میشود «ال» عهد میباشد یعنی «امروز که روز غدیر است و ابلاغ رسمی ولایت و امامت علی علیه السلام گردید «اکملت لکم دینکم» دین را برایتان کامل گردانیدم «و اتممت علیکم نعمتی» و نعمتم را بر شما تمام گردانیدم «و رضیت لکم الاسلام دینا» و اسلام را برای سما دین پسندیده قرار دادم.
در این آیه شریفه هم اگر قدری تأمل گردد مطالب جالبی به دست میآید یعنی وقتی فهمیدیم این آیه پس از ابلاغ رسمی ولایت و امامت علی علیه السلام نازل شده با آن اهمیّت خاصی که ابلاغ مزبور داشت و بیان گردید نتیجه میگیریم که دین بدون ولایت ناقص و نعمت بود آن ناتمام و مورد پسند الهی نیست چون امروز که ابلاغ ولایت شد و بر آن بیعت گرفت گردید و مؤمنین آن را پذیرفتند دین اسلام، کامل و نعمت هدایت تمام شد و دین اسلام مورد پسند خداوند قرار گرفت پس قبل از این، دین ناقص و نعمت ناتمام و دین مورد پسند خداوند نبود (آنچنانکه هم اکنون مورد پسند است).
بنابراین در این آیه شریفه نیز ادّعا میکنیم اگر یک روایت در این زمینه نداشتیم با مراجعه به فهم خودمان و شأن نزول و هنگام فرود آمدن آیۀ شریفه این مطالب را از ظاهر آیه درک میکردیم بدون این که تفسیر باشد تا چه رسد به تفسیر به رأی، علاوه بر این که روایات فراوانی در این مورد رسیده است.[2]
برگرفته از منابع زیر
[1] - سوره مائده (5)، آیه 3.
[2]- محمدهاشم، دستغیب، امامت و ولایت، شیراز: انتشارات عتیق، 1376، ص 25-24.
روز تقرّب
عید قربان جلوه گاه تعبّد و تسلیم ابراهیمیان حنیف است، و فصل قرب مسلمانان به خداوند، در سایه عبودیّت.
عید قربان فصل قربانی کردن عزیزها در آستان «عزیزترین» یعنی خداست. عید قربان مجرای فیض الهی و بهانه عنایت رحمانی به بندگان مؤمن و مطیع است. و هر کس بتواند رضای خویش را فدای رضای حق کند، از خواسته دل در راه خواسته خدا چشم بپوشد، و از داشته ها و خواسته ها بگذرد، به مرز عبودیت می رسد.
«قربانی» وسیله قرب به خداست و عید قربان روز تقرّب به پروردگار است. روز رها شدن از تعلّقات قربانی کردن تمنیّات در پیش پای اراده الهی است.
عید در فرهنگ اسلامی
واژه «عید» در لغت به معنی «بازگشتن» می باشد و دراصطلاح، به معنی بازگشت به سوی خداوند سبحان است. در این روز، عطا و بخشش های خداوند متعال همراه با رحمت، بر بندگان مؤمن نازل می گردد پس بیایید در این روز، با عبادت و راز و نیاز، گناهان گذشته را از صفحه دل بشوییم و خود را برای بهره وری بیشتر از فیوضات این روز آماده و مهیّا سازیم؛ چراکه به طور کلّی، در تمامی اعیاد اسلامی، هدف آن است که با بندگی و عبادت در پیشگاه حضرت سبحان، سعادت واقعی خود را به دست آوریم. مولای متقیان علی علیه السلام در این باره فرموده اند: «هر روزی که انسان در آن گناه و معصیت نکند، آن روز عید است.»
عید فداکاری و ایثار
عید قربان یکی از اعیاد بزرگ اسلامی است که یادآور زیباترین نمونه تعبّد انسان در برابر خداوند متعال است. عید قربان، عید فداکاری، ایثار، قربانی، اخلاص و عشق است. فدا کردن فرزند دلبند خود، در راه خدا، امتحانی الهی برای حضرت ابراهیم علیه السلام بود که عید قربان یادآور آن است. اسلام نیز خواسته است که مسلمانان هر سال عید قربان را جشن گیرند تا این اصول و ارزش های الهی را همواره مدّنظر داشته باشند و همواره برای تبعیّت از دستورات خداوند و کسب رضایت الهی آماده هرگونه ایثار و فداکاری باشند.
قربانی ابراهیم
ابراهیم از جانب پروردگار، مأمور قربانی کردن فرزند دلبندش اسماعیل شد. هنگامی که ابراهیم فرمان الهی را به پسرش ابلاغ کرد، اسماعیل گفت: پدر جان! فرمان خدا را اجرا کن که مرا از صابران خواهی یافت. در صبحی دلکش، اسماعیل دست در دست پدر، در صحرای منی، به سوی قربانگاه پیش رفت و خوشحال بود از این که خداوند متعال، او را برگزیده است. آن گاه ابراهیم با دست هایی محکم و استوار خنجر در حنجره اسماعیلش نهاد تا سر از پیکر عزیزش جدا کند. تیغ بر گلوی فرزند می چرخید، ولی نمی برید. گویی معجزه ای رُخ داده بود. ناگهان قوچی برای قربانی شدن در پیش چشمان ابراهیم نمایان شد و هاتفی ندا داد. ابراهیم! تو از این آزمون سربلند بیرون آمدی؛ پس دوستی خد گوارایت باد! امروز نیز حاجیان، در موسم حج، به درگاه خداوند قربانی می کنند تا بگویند: خداوندا! ما نیز چون ابراهیم تسلیم توییم. پس در این روز زنجیرهای اسارت و تعلقات را می بریم تا بیش از پیش به تو نزدیک شویم.
نمایش تسلیم و رضا
قرآن کریم، ضمن بیان داستان های آموزنده، که از مهمترین برنامه های تربیتی آن کتاب الهی است، نمونه هایی از مقامات والای انسان های واقعی را نشان می دهد، تا هدف از این دستورات متین آسمانی را به بشر بفهماند. قربانی نمودن فرزند و یا ذبح گوسفند، مطلوب اساسی نیست، بلکه هدف، پرورش افکار ناب، دل های پاک و جان های منزه است. خداوند در قرآن می فرماید: پس همین که ابراهیم و اسماعیل سر تسلیم فرود آوردند و ابراهیم، او را بر پیشانی بر زمین خوابانید، ندایش دادیم که ای ابراهیم! بحق، تصدیق مأموریت در خواب نمودی و مابه نیکوکاران این چنین پاداش می دهیم.
و این گونه بود که ابراهیم و اسماعیل به عموم جهانیان نشان دادند که آنچه عیار گوهر انسانیّت را بالا می برد و او را موجودی شریف می گرداند، همان حالت خضوع و تسلیم در برابر حق تعالی است.
پایان روز دهم
ذی الحجه از ماه های شریف سال است. در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله ، هنگامی که این ماه فرا می رسید، اصحاب به انجام عبادات اهتمام فراوانی می ورزیدند. از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل است که عمل خیر و عبادت، در هیچ ایّامی نزد حق تعالی محبوب تر از دهه اوّل ماه ذی الحجه نیست. آری، این همان ده روزی است که در قرآن مجید، به عنوان ایّام معلومات نام شده و در نهایتِ فضیلت و برکت می باشد و در کتاب های ادعیه، اعمال مخصوصی برای این دهه ذکر شده است. مسلمانان در این ده روز، با انجام عبادات، دل های خویش را از تاریکی ها و ظلمت ها شستشو می دهند و قلب های خود را سرشار از عشق و محبت می نمایند و بدین سبب پایان این روز را جشن می گیرند و با معبود خویش پیمان می بندند که دیگر به تعلّقات زندگی دل نبندند و همیشه در مسیر رضای او قدم بردارند.
امتحان الهی
قرآن کریم در آیه 2 سوره عنکبوت می فرماید: «آیا مردم چنین پنداشتند که به صِرف اینکه گفتند: ما ایمان به خدا آورده ایم، رهایشان کنند و برای این مدعا هیچ امتحانشان نکنند». یکی از سنّت های همیشگی خداوند در مورد بندگان، سنت امتحان بوده است؛ چرا که تا انسان ها در مرحله امتحان و آزمون قرار نگیرند، صدق گفتار آن ها ثابت نمی شود. پس هر گاه در امتحان الهی موفق و پیروز شدند و گفتار و کردارشان یکسان گردید، در ادعای مسلمانی و تدیّن خویش، راستگو و صادق خواهند بود.
آری، عید سعید قربان، یادآور یک امتحان بزرگ است. امتحانی که حضرت ابراهیم علیه السلام با سربلندی از آن بیرون آمد. پس برماست که در مصیبت ها و بلاها صابر و شکیبا باشیم؛ چرا که شاید این ها امتحان و آزمون بندگی و عبودیّت ما باشند.
قربانی حقیقی
در آیه 37 سوره حج آمده است: «هرگز گوشت و خون قربانی ها، به خدا نمی رسد، بلکه آنچه به خدا می رسد، تقوی شماست». آری، خداوند طالب تقواست و تقوا یعنی از بین بردن شیطان درونی هوای نفس؛ چرا که کشتن دیو نفس امّاره، وسیله نزدیکی آدمی در پیشگاه حضرت حق است. امام سجاد علیه السلام از مردی که مراسم حج را انجام داده بود، پرسیدند: «آیا به هنگام سر بریدن قربانی، نیّت نمودی که با تمسّک به حقیقت تقوی و ورع، حلقوم طمع را قطع کنی؟»
زمزمه های عارفانه
مولایمان حضرت زین العابدین علیه السلام ، در روز عید قربان، این گونه با پروردگار خویش مناجات می نمودند: «پرورگارا! آن کس که به سوی مخلوقی حرکت کند، خویشتن را به امید عطا و بخشش او آماده می سازد. پس امروز، من به امید عفو و صله تو آماده شده ام و از درگاهت، مرحمت و کرامت همی تمنّا دارم.
بارالها، بر محمد و آل او درود و رحمت فرست و این امید مرا، نومید مگردان. ای خدا! ای آنکه حاجات حاجتمندان… بر تو پنهان نیست، و ای آنکه هر چه ببخشی، خزانه سرشارت زوال نبیند.
من امروز با دست تهی به درگاهت آمده ام، و مرا به طاعت و عبادتم تکیه ای نیست. نه طاعتی فرستاده ام که مقبول باشد و نه جز شفاعت محمد و آل او شفاعت کسی پشت گرمی من است. بلکه امروز به درگاه تو آمده ام، در حالی که به گناهان خویش اعتراف دارم و به عفو عظیم تو که شامل ] حال] خطا کاران می شود، امید دارم.»
گلبانگ تکبیر
یکی از اعمال مستحب در روز عید قربان، گفتن تکبیر است. در روایتی از پیامبر صلی الله علیه و آله آمده است که اعیاد فطر و قربان را با جملات «لا اله الا الله» و «الله اکبر» و «الحمد الله» و «سبحان الله» آذین ببندید. و نیز در جمله ای دیگر از آن حضرت تصریح شده است که «چون در روزعید قربان از خانه بیرون شدید، با صدای بلند تکبیر بگویید». چه بسا بر زبان آوردن این اذکار برای آن باشد که انسان تمامی موجودات را در برابر عظمت و شکوه پروردگار خویش کوچک و ناچیز شمارد و قلب خویش را از توجه به غیر خدا فارغ نماید تا ظرف وجودی خویش را برای کسب فیض و رحمت پروردگار وسعت بخشد.
تکریم حماسه ابراهیم
قربانی کردن گوسفند، چه از سوی حاجیان در «منا» و چه از سوی غیر حاجیان، تکریم آن حماسه معنوی و ایثار عظیم ابراهیم و اسماعیل است که به «مسلخ عشق» رفتند و سربلند، خاطره آن اخلاص و عشق شکوهمند خود را در یادها جاودان نمودند.
آیینه عشق
نزول فیض رب العالمین است
حلول «عید قربان» در زمین است
بگیر آیینه دل را مقابل
ببین نور ازل در مهبط دل
حلول تازه داده فیض سبحان
خوشا «ذی الحجه» روز «عید قربان»
چه زیبا منجلی شد «عید قربان»
شروع داستان عشق و ایمان
نگر خورشید خون چون در طلوع است
کنار کعبه محشر در وقوع است
به سودای جهان عاشق دلیر است
همیشه عشق، قربانی پذیر است
همیشه قرب دل در وصل عشق است
موحّد بودن ما اصل عشق است
شجاع الدین ابراهیمی